Türk__Kızı

Uyanmışım. Gözlerimi açıyorum etrafımda bir sürü insan... Çoğunun gözleri kapalı, hala uyuyorlar. Ama gözleri açık olanlar da var. Göz göze geliyorum onlarla.
Konuşmaya çabalıyorum ama konuşamıyorum. Kendimi zorluyorum bağırmak, içimdekileri atmak, rahatlamak istiyorum ama sesim çıkmıyor. Boğazıma bir şeyler takılıyor... Tekrar zorluyorum kendimi. Bağırıyorum bu sefer ama kimsenin duyamayacağı kadar az çıkıyor sesim. Vazgeçiyorum.
Kalkıp gitmek istiyorum. Fark ediyorum ki ellerim ayaklarım bağlı, kıpırdayamıyorum. Boğazımı sıkıyor birileri öyle hissediyorum. Ama bu kadar yakınımda kimse yok. içimi bir sıkıntı kaplıyor, ter boşanıyor vücudumdan, üzerimde tonlarca ağırlık varmış gibi eziliyorum. içimde bir şey büyüyor büyüyor, o büyüdükçe ben bunalıyorum.
Kulağıma sesler geliyor. Dinliyorum. Ama duyduğum sadece silah ve ağlama sesi. Bir de arada acımasız kahkahalar. Çocuklar ağlıyor. Silahlar patlıyor. Yardım istiyor insanlar. Yardım etmek istiyorum. Bir çabayla yerimden kalkmaya çalışıyorum. Nafile. Kıpırdayamıyorum bile. Umutlarım tükeniyor. Çaresizlikten, sinirden ve üzüntüden gözlerim doluyor. Etrafımdaki gözleri açık insanlara bakıyorum. Onlar da aynı durumdalar. Gözlerinde hırsı, nefreti, üzüntüyü, çaresizliği, merhameti aynı anda görebiliyorum.
Sonra insanlar geliyor etrafıma. Şık giyimli, bakımlı insanlar. Uyuyanlara bakıp seviniyorlar içten içe. Bizi fark ediyorlar en sonunda. Gözleri kızgınlıkla parlıyor. Hemen yanımıza yaklaşıyorlar. Kızmalarını, bağırmalarını beklerken tatlı masallar anlatmaya başlıyorlar. Masallarla, ninnilerle uyutmaya çalışıyorlar bizi. Ama ben uyumayacağım, kararlıyım. Direniyorum. Zaten uyumama da imkan yok bu gürültüde. Ayrılıyorlar bir süre sonra yanımızdan. Bakıyorum birkaç kişiyi uyutmayı başarmışlar. Yine de çoğu kişinin gözleri açık.
Bir ses işitiyorum aniden. Birileri yardım istiyor. Ama elimden bir şey gelmiyor. Konuşamıyorum zaten. Ellerim ayaklarım desen bağlı. Gözlerimden birkaç damla yaş süzülüyor sadece. Gözyaşlarım yanaklarımdan inip gömleğime damlıyor. Bakıyorum, gözlerime inanamıyorum, tekrar bakıyorum. Gözyaşlarım kırmızı. Bunlar, gözlerimden akanlar, kan.
Bir ses daha duyuyorum. Gökyüzüne çeviriyorum başımı. Kara bulutlar geliyor. Gök gürlüyor. Tam üstümüzde duruyor bulutlar. Kafamı çevirip arkama bakıyorum. Simsiyah her yer. Bulutlar kaplamış etrafı. Birden yağmur yağmaya başlıyor. Seviniyorum. O damlalarla birlikte bir ferahlık, bir rahatlık bekliyorum. Artık ağlama sesleri de gelmiyor zaten. Etrafa ölüm sessizliği çökmüş. Damlalar hızlanıyor. Yukarı bakıyorum, sonra da üstüme. Ama bunlar yağmur değil, kan. Kara bulutlardan damla damla kan yağıyor üstümüze, gittikçe hızlanarak. Her tarafım kan içinde kalıyor.
Gözlerimi dikiyorum karşıya. Hayal meyal bir şey görüyorum. Bu, bu benim ülkem. Oynayan çocuklar, mutlu aileler, camide ezan sesi, dalgalanan Ay-Yıldız.
Ürküyorum birden. Bir silah sesi duyuyorum, gittikçe yaklaşan ve hızlanan. Bulutlardan kanla birlikte kurşun yağmaya başlamış. Hepsi üstümüze yağıyor. Vücudumda bir sıcaklık hissediyorum önce. Bulutlardan yağan kanla vücudumdan akan kan karışmış. Etraf kararıyor. Gözlerim kapanıyor. Dua ediyorum içimden. Son bir gayretle ülkeme bakıyorum, beni hayata bağlayacak bir ışık arıyorum orda. Ama onu kaplayan kara bulutlardan başka hiçbir şey göremiyorum.

Türk__Kızı

__________________

Başlasın bir görün TÜRK'ün savaşı sanmayın geride kalır kızımız

Kürşad

Tek kelime ile harika bir yazı.Eline sağlık...

Günümüzde yaşanılan olayları harika özetlemişsin.

Türk__Kızı

sağol... buraya koyup koymama konusunda kararsız kaldım.. lübnandaki olayları izledikten sonra yazmıştım beğendiğine sevindim

__________________

Başlasın bir görün TÜRK'ün savaşı sanmayın geride kalır kızımız

ozulku

çok güzel olmuş valla klavyene sağlık

Türk__Kızı

Sağolun arkadaşlar

__________________

Başlasın bir görün TÜRK'ün savaşı sanmayın geride kalır kızımız

CANVATANIM

sen iyi bi edebiyatcı olursun bence düşün